X
تبلیغات
ستاره شب بي فروغت را چه كنم؟ ...

ستاره شب بي فروغت را چه كنم؟ ...

روزهاي دلتنگي من........

           در جاده ای بی انتها میروم

                   دریا را میبینم

                                           باز هم تنها

                     ماهیهایی که شادمانه در آب میپرند و چشمک میزنند

                       اما من مبهوت آن

شعله های بلندی هستم که تمام کوه رو پوشانده اندو به عظمت خود در راستای کوه می بالند

                              و دوده هایی که صنعت رو به رخم میکشند

باز هم در تنهایی خود با خود میجنگم

             که باز هم سرنوشت مرا غریب کرد

                                                     باز تنهایی.........

+ نوشته شده در  شنبه 13 آبان1391ساعت 19:10  توسط سمانه  |

ستاره مبارک باشد

              بهار در راه است.....

یادم به بهار ۸۵

جاده خاکی که از اشک ابرها گِلی شده بود....

سبزی گندمها از دور نمایان و بوی عاشقی از نزدیک طغیان بود

قلبی به کوچکی گنجشک که تکرار میکرد

تروپ ....تروپ....

                  انتظار

                         انتظارت رو به پایان است

نیمه شب بود و در تاریکی می درخشید نوری به کوچکی یک نقطه 

سر مست 

با نسیم همراه بودم و با شاپرک ها میخواندم

                 و اما گذشت ؟

                                               و اما حال؟!

                                                   ماندم و بازی یادهایی که با ذهن میکنند

باز در کنار نزدیکی احساس دوری میکنم.........

خاطره

+ نوشته شده در  دوشنبه 22 اسفند1390ساعت 19:29  توسط سمانه  |

 ستاره ...

 ستاره ؟! ...

           در يك غروب خسته

                         در نيمه هاي اين ره شوم آغاز

زمستان هميشه بوي عاشقي مي دهد

      نسيم مي وزد و به آرامي صورتم را نوازش مي دهد و مي گويد ۱۸/۱۰ مبارك !

فصل تولد من

آري!!!

اما چرا اين سكوت پا برجاست؟

قشنگ ترين روز زندگيم با انگشتری زیبا پر سكوت ترين روز دنياست!

دلم مي گيرد

هوا ابريست؟

ستاره؟!

آسمان هم دلش مانند من است......

ذهنم پر شده از افكار ............ با خود مي جنگم

 مرا رها نمي كند

بهترين قلب دنيا به وسعت دريا دارم

                                                     اما باز  هراسانم ....؟!

ستاره دلم تنگ است

    باز دلم تنگ است

                       رهایم نکند.......

صدای دلنشینش مدام در گوشم می پیچد

                                                                    (( تولدت مبارك))

+ نوشته شده در  یکشنبه 18 دی1390ساعت 20:11  توسط سمانه  |

       از روییدن درون من دست بردار

                               که زیر پوستم جنگلی انبوه می شوی

                    کمک کن عادت های کوچکم را به تو از دست دهم

                                          بوی تنت را....

                                               کمک کن اندوه نبودت را......

                                                                           رنج درونم را

                                                                                 طغیان غرورم را

                                                                      همه اش  را  ......

                                                                                        به تو از دست دهم.....

+ نوشته شده در  دوشنبه 21 شهریور1390ساعت 22:12  توسط سمانه  |

  دلتنگیم از شب هاست

    اوست که دست در دست روزگار با بازیهای کودکانه مرا به این سو و آن سو می چرخاند

    میخنداند

       و در آخر قطره های حلقه زده درون چشمانم را به پایین سوق میدهد

از درون می سوزم ستاره

  از سوزش زمستان هم دردناک تراست

                                    بیزارم

                                            از زمان ،

                                                  از شب ،

باید شاد باشم

     اما غمگینم

                      و اما تو؟!

امشب به قصه دلم گوش کن

                                   حرف ها دارم با تو!

                                                        دیریست که فریاد ميكشم در سكوت.....

      آری!

         ( شکستم )

                  عهدی که در تنهایی با تو بستم

                   هنوز هم سوزش دستانت را احساس می کنم!

 اما ندانستی....

      قصه دل کندن من رازی نهان دارد...

همان قصه که روزی

قصه ما بود

پیوسته به فرداها بود

در آشیانه بود

 بی پایان بود

                    شکست....

باز هم شکست....

من امشب قصه تنهاییم را به آوایی دگر فریاد خواهم کرد!

      میدانی؟

       قصه جدیدی را شروع کرده ام

                 و تو را به نسیم سپرده ام

                          اما چرا فقط بر آشیان من می وزی و مرا می سوزانی؟

آیا خطایت را به فراموشی سپرده ای؟

    من آن حلقه اي بودم كه به دورت مي چرخيدم اما تو مرا گسستي!

                                  پس برو!!!!

                                              به دور دستها...

                                                               به جايي كه هيچ ستاره اي تورا بياد نياورد

اين قصه

              سر درازي دارد!

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 12 اردیبهشت1390ساعت 21:20  توسط سمانه  |

 

یه شب خوب تو آسمون

  یه ستاره چشمک زنون

    خندیدو گفت : کنارتم....تا آخرش ..تا پای جون

ستاره قشنگی بود

  آروم و ناز و مهربون

          ستاره شد عشق منو ...منم شدم عاشق اون

اما زیاد طول نکشید عشق منو ستاره جون

ابره اومدستاره رو دزدیدو برد نامهربون

             حالا شبا به یاد اون زل می زنم تو آسمون

دلم می خواد داد بزنم:

         این بود قول و قرارمون؟

                                                    تو رفتیو از خودتم نزاشتی حتی یه نشون

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 16 اسفند1389ساعت 10:37  توسط سمانه  |

اگر می دانستی که چقدر میخواهمت سکوت را فراموش می کردی و

 تمامی ذرات وجودت عشق را فریاد می کرد

       اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم چشمهایم را می شستی

و اشکهایم را با دستان عاشقت به باد می دادی

 اگر می دانستی که چقدر دلتنگت میشوم نگاهت را تا ابد بر من می دوختی

   تا من بر سکوت نگاه تو رازهای یک عشق زمینی را با خود به عرش خداوند ببرم.......

     ای نسیم عشق ! تو از شب پر ستاره  دلتنگی من  آمده ای

از کران های بلند آفتاب آمده ای تا نور را بر دنیای تاریکم بپاشی ....

و بیماریم را التیام بخشی....

                 بیماری که روزگاری اسیر آن بودم و تو بند را گسستی !

                            رب می داند درونم آتشکده ای برپاست ....پس بیصدا فریادمیکشم  :

ای آفاق زندگی .....

                خوش آمدی !

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 22 آبان1389ساعت 14:40  توسط سمانه  |

  

تنها در بی چراغی شب ها می رفتم!

            دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود.

                       همه ستاره هایم به تاریکی رفته بود....

                                مشت من ساقه خشک تپش ها را می فشرد.

لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود....

                                         تنها می رفتم .... می شنوی؟؟؟؟ تنها.

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم.

      آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند ،

             درها عبور غمناک مرا می جستند!

و من می رفتم...می رفتم تا  در پايان خود فرو افتم!

         ناگهان ، تو از بيراهه لحظه ها ، ميان دو تاريكي، به من

                                                                            ((پيوستي))

صداي نفس هايم با طرح دوزخي اندامت در آميخت :

     همه تپش هايم از آن تو باد، چهره به شب پيوسته !

                                              همه تپش هايم.

من از برگريزسرد ستاره ها گذشته ام تا در خطاي عصياني پيكرت شعله گمشده را بربايم .

           دستم را به سراسر شب كشيده ام .

                   زمزمه نيايش در بيداري انديشانم تراويد .

                     خوشه فضا را فشردم .

                                قطره هاي ستاره در تاريكي درونم درخشيد.

  و سرانجام   بزار تنها بمونم.....

               در آهنگ مه آلود نيايش ترا گم كردم .

                                               باز تنها ماندم .......

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 15 شهریور1389ساعت 12:46  توسط سمانه  |

ستاره !

آهاي ستاره شب آمد!

دوباره شب شد و درخشش خيره كننده تو مرا به اعماق بودنت  مي برد!

چرا تو آنقدر درخشاني؟!

هر شب كه غم درونم طغيان ميكند به تو محتاج ميشوم و همان سان كه با تو نجوا ميكنم

آرام ميشوم

آخر چرا همه چيز به درخشاني و زيبايي تو نيست؟!

شايد خودت  دليل تاريكي باشي....

كه در شب هاي تاريك رقصي ازنور برايم به حركت درآوري و با بازي كودكانه ات مرا در خود غرق نمايي!

حال خود بگو...

تو كه از خود به خودم نزديكتري ....حقم بود كه بعد از اين همه ....

باز دلم بشكند و بسوزد؟؟

 سيلي به صورتم نخورد   

شکستم.........

 ميسوزد

با این دل شکسته و سوخته چه کنم ستاره !........

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1 اردیبهشت1389ساعت 21:56  توسط سمانه  |

سراغم را نمیگیری؟!

  چه شد افتادم از چشمت!

               منم فانوس لبخندت!

غرورت!

       گریه ات!

               خشمت!

اسیرم.....

     خسته ام

            سیرم!

               مرا دریاب ....

    حامی لحظه های من..

                         میمیرم!!

+ نوشته شده در  یکشنبه 22 فروردین1389ساعت 11:9  توسط سمانه  |

سال نو شد و باز  تنها و غمگینم!

غمهایم را شستم تا به پیشواز طبیعت بروم اما....

دچار را خانه تکانی چه سود؟!

باز از کوه غم سنگریزه بر سرم می ریزد و آرامشم را سلب میکند

خدایا پس کی بهار را به زندگیم می آوری!

گفتی آسان بگیرم

پس چرا بر من دشوار میگذرد!

باز بنده ات مرا بسوی نامهربانی سوق داد

میگویی فراموش کنم؟

آخر چگونه...

 **************************

زندگیم را از یاد برم

...

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 9 فروردین1389ساعت 11:36  توسط سمانه  |

خدایا امشب را چه کنم!چگونه به سر کنم؟

بی مقدمه! چگونه این بی مقدمه را در مخیله ام جای دهم؟

مقدمه ای که با تنهایی مکرر آغاز میشود

مقدمه ای که از سکوت طاقت فرسا سخن می گوید

باز امشب در این هوای نیمه گرم اتاق بغضی سنگین گلویم را مالش می دهد

خدایا قلبم؟!

نمی تواند............

با ضربه به دیوارک سینه ام می کوبد و فریاد میکند

او یکبار بیمار شد دیگر چرا؟

توان دچار را نداشتم

چرا دچارم کردی؟

چرادر آن اوجی که وداع کردم باز آغازم کردی! اگر به جداییست ....

پس چرا او را در خوابم نهادی

که آزارم دهی؟؟ ذهنم .....وجودم......قلبم.......

آرامش می خواهد

آرام بگیر تن خستم! باز امتحان شدی

ای کاش سنگم میکردی!

اگر بنده ات مرا مهربان می پندارد؟  پس چرا بر من نامهربانی روا می داری؟!....

باز تقدیر رقم خورد

+ نوشته شده در  دوشنبه 17 اسفند1388ساعت 21:53  توسط سمانه  |

***امروز  ولنتاینه!***

روز با شکوه

روز عشق............

یه روزی که لحظه لحظه دقایقش واسم عزیزه!

امروز رو بیاد گذشته می خوام دور از تاریکی باشم و نور رو به دنیای غمگینم دعوت کنم!

بیا نور زندگی!

بیا که ستاره در انتظاره !

+ نوشته شده در  یکشنبه 25 بهمن1388ساعت 10:58  توسط سمانه  |

 تنهائيم شكست ستاره!

تنهایی روبا تمام وجود حس میکردم اما .....

چند صباحيست كه از تنهايي گريزانم زيرا قلبم ميگوید در اين تنهايي طاقت فرسا فقط خود

ميسوزد و ديگر هيچ!!!!!!!!!!!

آرام بگير قلب مجنونم؟

 به پرواز درمي آييم، با او و به سوي او!

او را يافتيم ! كسي كه مارا ميفهمد، كسي كه درد جنونت را با تسلاي خاطر تسكين ميدهد !

او همواره مرحم قلب شكافته من است

ميدانم كه او نيز يك فرشته از آسمان است شايد هم يك ستاره در كالبد فرشته است! 

هرچه هست غريبه نيست و دردش با من آشناست، او دستم را گرفت و مرا به سوي آسمان فرا ميخواند!ومن

       ومن؟

 خواهم رفت ...با او

براي هميشه 

  تا ابديت

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 6 بهمن1388ساعت 14:49  توسط سمانه  |

دلم تنگ و خودم تاریک و سرگردان

      من و یک کوچه خیس و تر از باران

          تو در آن پشت پرچین های زیبایی

                       و من پر از حضور رنج و تنهایی

تو بی احساس هستی با دل و قلبی به سان سنگ

                  ولی من از حضور تو پر از آمال آبی رنگ

                       تو می دانی شبم سرد و غم انگیز است

                                       تمام هستی ام از درد لبریز است

ولی رفتی و بعد از رفتنت یاس دلم پژمرد

و چشمان پر از اشکم قدم های تو را نشمرد

+ نوشته شده در  چهارشنبه 30 دی1388ساعت 18:16  توسط سمانه  |

خدایا

اورا در خزانی غم انگیز

در هوایی ابری و دلگیر

در شبی سرد و خاموش و بی حضور ستاره

در کنار دیوارک خاطرات

در لحظات سخت تنهایی

از دست داده ام!

اشک ها دیگر مجالم نمی دهند و واژه ها چه زود از ذهنم میگریزند...

حرفهایم برزبان جاری نشده آب می شوند

خدایا

من در سکوت خویش تورا فریاد میکنم

به تو محتاجم مثل همیشه

بیشتر از همیشه

میدانم صدایم را می شنوی

و میدانم که

 دیر یا زود

دستان ضعیفم را میگیری!

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 دی1388ساعت 12:38  توسط سمانه  |

آيا صداي خسته مرا مي شنوي ستاره ؟

اي كاش همين حال به سويم مي آمدي ....

         تورا مي خواهم ..

تورا ميخواهم تا مرا با خود ببري

تورا ميخواهم تا دستانم را بگيري و نگاهم كني

و از زيبايي هاي شبانه با من سخن بگويي!

مهربانيها را نشانم دهي!

مي خواهمت

مي خواهمت تا همقدمت باشم و تو همدلم باشي.

اي ستاره به تو محتاجم كه در اين غريبستان غمزده مرا همدمي نيست

تا درد خود را تهی نمایم 

مرا نظاره كن كه چه بي فروغم...

بي قرار و بي تابم

       *ستاره*

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 دی1388ساعت 11:56  توسط سمانه  |

 

میان کوچه پس کوچه های دلتنگی به یاد روزهایی می افتم که قلبم

را با صداقت به تو بخشیدم

تویی که در رویاهای کودکانه ام به دنبالت می گشتم.

غریبه آشنایی بودی که در خانه کوچک قلبم برای همیشه ماندگار شده بودی....

تصور یک روز جدا ماندن از تو مرا به

                                         عمق غمها و دردها می برد

اما نامهربانی روزگار تو را اسیر غربت ساخت و به اندازه

یک دنیا میانمان را فاصله انداخت

                  و حال من مانده ام " بی تو " تنها و با کوله باری از

                                             ***خاطره***

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 دی1388ساعت 11:32  توسط سمانه  |

به دیدارم بیا سر شب

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند

دلم تنگ است...

بیا ای روشن ای روشن تر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها

دلم تنگ است...

بیا بنگر چه غمگین و غریبانه

در این ایوان سرپوشیده وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستو ها و ماهی ها

و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی...

شب افتاده است و من تنها و تاریکم

دور این ایوان من دیریست

در خوابند

                       پرستوها و ماهی ها و آن نیلوفر آبی

                            بیا ای مهربان با من!

                                بیا ای یار مهتابی!؟...

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 دی1388ساعت 10:45  توسط سمانه  |

 اشک ها دیگر مجالم نمی دهند که درد عریان خود را باز گویم

زندگی؟

میدانم که زجه و گریه های من

دیگر برایت رنگی نخواهد داشت اما

این را بدان بی قراریم فقط محتاج به تو است و بس!

نمی دانم در چه فکری هستی

به خود فشار می آورم

اما تصویرت در ذهنم

کدر مجسم می شود

پس برو خدانگهدار!

سد راهت نمی شوم....

اما دردی را که تو به جانم انداختی را چگونه تسکین دهم!

نمیدانم.....نمیدانم.........

.........................................................................................................

ت.ح  :

یادت باشد که بیگناه بودم و تو مرا محکوم به درد دوری نمودی» پس رفتم 

حامی سکوت من!

+ نوشته شده در  پنجشنبه 28 آذر1387ساعت 15:36  توسط سمانه  |

روزهای بی تو بودن چه غریبانه از پی هم ورق میخورند

از پشت پنجره

انتظار نگاهی را می کشم که همه احساسم را نثار قطره های بلورین اشکش نمایم

برگرد و دیوار فاصله ها را بشکن

دستان پر غرورت را سایبانم کن

تو پناه این خسته دلی ...... پس رهایم نکن

برگرد!

اگر نیایی دلم برایت تنگ میشود آنقدر که جز تو چیزی در آن

جا نخواهد گرفت

اگر صدایم نکنی بی صدا فریاد میشوم و به جای سکوت

خود می شکنم

اگر حرفهایم را باور نکنی تمام وجودم ابری می شود

و چشمانی که تو می پرستیدیش

تا ابد بارانی خواهند ماند...

+ نوشته شده در  جمعه 8 آذر1387ساعت 13:32  توسط سمانه  |